bir düş çıkmazı olursa ellerimden düşen ısssızlıklarım
belkileşen ayrıntılara gömerim sesimi
dudağımda yarım
bir hüzün havası vardır o an belki
ya da isyanıdır yorgunluğumun azametine çaresiz
eski bir ağıt gibidir karanlık
içim gider açlığından sevginin
yazık edilmiş amaçsız belkinin
içinde saklanır tükenmişiliğim
el gibileşir yanıbaşımda gece birden habersiz
tüketir gözyaşlarımı
gözlerim kan kusar yoksunluğuma
ellerim can cekişir ellerimden kaldırıp başımı
dilenmeye tahammülüm yok hayatı aşkı sevgiyi
öyle bir öyledir ki
bütün suretlere yansır dağılır nefesime
keser sesimi
....
artık yorgunum biliyorum ey tükenmişilikler
artık sorgulamalardan geçtim ağlamıyorum
belki de artık susarak isyana isyan
bir resim çizerim, bir gözyaşı resmi
martılara karşı denize bakan
bilinçsizce akan
kimsesiz, bir damlası zehir gözyaşına dolarım kırılgan bir halde
neye ağladığını bilmeyen amaçsız bir ıslaklığa
kupkuru içimden o karanlığa
bir kaç damla akarım denizime
boğulmasın diye karanlıklarım
...
