Zulmü alkışlayamam, zâlimi asla sevemem;

Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.

Biri ecdâdıma saldırdı mı, hattâ boğarım!..

- Boğamazsın ki!

- Hiç olmazsa yanımdan koğarım.

Üç buçuk soysuzun ardında zağarlık yapamam;

Hele hak nâmına haksızlığa ölsem tapamam.

Doğduğumdan beridir âşıkım istiklâle,

Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lâle!

Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum?

Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum!

Kanayan bir yara gördüm mü yanar tâ ciğerim,

Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim!

Adam aldırma da geç git, diyemem aldırırım.

Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım!

Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu...

İrticâın şu sizin lehçede ma'nâsı bu mu?

Baksana kim boynu bükük aglayan.

Hakki hayatindir senin ey müslüman,

Kurtar artik o biçareyi Allah için.

Artik ölüm uykularindan uyan.

Bunca zamandir uyudun kanmadin,

Çekmedigin çile kalmadi, uslanmadin.

Çignediler yurdunu baştan başa.

Sen yine bir kerre kimildanmadin.

Ninni degil dinledigin velvele,

Kükreyerek akmada müstakbele.

Bir ebedi sel ki zamandir adi,

Haydi katil sen de o coşkun sele.

Karşi durulmaz cereyan sine-çak...

Varsa duranlar olur elbet helak.

Dalgalarin anmadan seyrini,

Göz göre girdâba nedir inhimak?

Dehşeti maziyi getir yadina;

Kimse yetişmez yarin imdadina.

Merhametin yok diyelim nefsine;

Merhamet etmez misin evladina?

Ben onu dünyaya getirdim diye

Kalkişacaksin demek öldürmeye!

Sevk ediyormuş meger insanlari,

Hakki-i übüvvet de bu canilige!

Dogru mudur ye’s ile olmak tebah?

Yok mu gelip gayrete bir intibah?

Beklediğin subh-i kıyamet midir?

Gün batıyor sen arıyorsun tebah.!

Gözleri maziye bakan milletin,

Ömrü temadisi olur nakbetin.

Karşına müstakbeli dikmiş Hüdâ,

Görmeye lakin daha yok niyyetin.

Ey koca şark! Ey ebedi meskenet!

Sen de kımıldanmaya bir niyet et.

Korkuyorum, Garbın elinden yarın,

Kalmayacak çekmediğin mel’anet.

Hakk-ı hayatın daha çiğnenmeden,

Kan dökerek almalısın merd isen.

Çünkü bugün ortada hak sahibi,

Bir kişidir: "Hakkımı vermem" diyen.

Ümidin her zaman haib, nasibin daima nekbet;

Hayatın geçti hüsranlarla ey gün görmeyen millet!

Ne devletsiz başın varmış, ne mel'un tali'in, hayret!

Muebbed bir hayat ummuş da içmiştin.. Fakat seyret:

Nasıl zehr oldu birden diktigin sahba-yı hurriyet!

Meğer altüst olurmuş en muazzam arş-i istiklal;

Meğer pamal edermiş en bülend akvami izmihlal;

Meğer birden olurmuş altıyüz yıl beslenen amal,

Ufuklar, bak, adem rendinde zulmetlerle malamal..

Ne beklerdik, nasıl çıktın sen ey ferda-yi istikbal!

Bu istikbalı rüyamızda görseydik inanmazdık!

'Sabah olmuş' dedik, sezmekle bir avare aydınlık.

Ne haybettir: değilmiş fecr-i kazıbler kadar sadık!

Cahimi bin hatar kat kat yığılmış, gelde yırtıp çık!

ilahi! Bir ışık göster, bunaldık büsbütün artık!

Fakat hey şaşkın, istimdad için Hak'dan yüzün var mı?

Kitabullah'a yüksekten bakan gözler de ağlar mı?

Muhakkar gördüğün kuvvet bu gün bir bak, muhakkar mı?

Demezdin, ruhu Kur'an'ın o lakaydıyle muztar mı?

Ya sen muztar kalır, feryad edersen, aldırırlar mı!

Evet, sen böyle bir ferda-yı mahşer-hızı ummazdın,

Haberdar eyleyenler oldu; güldün. Pek de kurnazdın!

Kudurmuştan beter bir hale geldin, durmadın azdın!

Düşen ma'suma çıkmak gayr-i kaabil bin çukur kazdın:

Gömüp ahlakı, artık fuhş için bah-name'ler yazdın!

Utanmak bilmiyorsun, anladık, lakin ne isterdin:

Şu milletin ki levsiyyatı bir 'meslek' deyip verdin?

İbadullahı saptırdın, fakat bir yol mu gösterdin?

Görürsen nerden bir namus, fuşh-abada gönderdin;

Sezersen kimde na-merdane bir fitrat, kanat gerdin!

Bıyık kirpik, sakal yontuk da tırnaklar birer parmak;

Yıkanmaz bir surat, sol gözde beyzi cam, fakat parlak;

Hamamsız ensenin sırtında bir yağ var: kayar yavşak!

Şu, kalcınlarla kıvrık pantalon altında, kıskıvrak

Seken Osmanlı centilmeninde hiçbir duygu yok mutlak...

Utanmak ver, yeter, kaabilse Allah'ım, utandırmak!

Musallat, hiç göz açtırmaz da Garb’ın kanlı kâbusu,

Asırlar var ki, İslam’ın muattal, beyni, bâzusu,

“Ne gördün, Şark’ı çok gezdin? ” diyorlar. Gördüğüm yer yer

Harap iller, serilmiş hânümanlar, başsız ümmetler,

Yıkılmış köprüler, çökmüş kanallar, yolcusuz yollar,

Bükülmüş beller, incelmiş boyunlar, kaynamaz kanlar,

Düşünmez başlar, aldırmaz yürekler, paslı vicdanlar;

Tegallüpler, esaretler, tahakkümler, mezelletler;

Riyâlar, türlü iğrenç iptilâlar, türlü illetler;

Örümcek bağlamış, tütmez ocaklar; yanmış ormanlar;

Ekinsiz tarlalar, ot basmış evler, küflü harmanlar;

Cemaatsiz imamlar, kirli yüzler, secdesiz başlar;

“Gazâ” nâmiyle dindaş öldüren biçare dindaşlar;

Ipıssız âşiyanlar; kimsesiz köyler; çökük damlar;

Emek mahrumu günler; fikr-i ferdâ bilmez akşamlar! ...

Geçerken, ağladım geçtim; dururken ağladım durdum;

Duyan yok, ses veren yok, bin perişan yurda başvurdum.

Mezarlar, âhiretler, yükselen karşımda dûradûr;

Ne topraktan güler bir yüz, ne göklerden güler bir nûr?

Derinlerden gelir feryadı yüz binlerce âlâmin;

Ufuklar bir kızıl çember, bükük boynunda islâm’ın!

Göğüsler hırlayıp durmakta, zincirler daralmakta;

Bunalmış kalmış üç yüz elli milyon, cansa gırtlakta!

İlâhi! Gördüğüm âlem mi insaniyetin mehdi?

Bütün umranı tarihin bu çöllerden mi yükseldi?

Şu zâirsiz bucaklar mıydı Vahdaniyetin yurdu?

Bu kumlardan mı, Allah’ım, nebiler fışkırıp durdu?

Henüz tek berk-ı iman çakmadan cevvinde dünyanın,

Bu göklerden mi, Yârap, coştu, sağnak sağnak, edyanın?

Serendip’ler şu sahiller mi, cûdiler bu dağlar mı?

Bu iklimin mi İbrahim’e yol gösterdi ecramı?

Haremler, beyt-i Makdisler bu topraktan mı yoğruldu?

Bu vâdiler mi dem tuttukça bihûş etti DÂVÛD’u?

Hirâ’lar, Tûr-u Sinâ’lar bu afakın mı şehkarı?

Bu taşlardan mı, yer yer, taştı Ruh-ullah’ın esrarı?

Cihanın garb’ı vahşet-zâr iken, Şark’ında karnak’lar,

Haremler, Sedd-i Çinler, Tak-ı Kisrâlar, Havernaklar,

İrem’ler, Sûr-u Bâbil’ler semâ-peymâ değil miydi?

O maziler, İlâhi, bir yıkık rüyâ mıdır şimdi?

Ne yapsın, nâ-ümid olsun mu Şark’ın intibahından?

Perişan rûhumuz, hâip, dönerken Bâr-gahından?

Bu haybetten usandık biz, bu hüsran artık el versin!

İlâhi, nerde bir nefhan ki, donmuş hisler ürpersin,

Serilmiş sineler, kâbusu artık silkip üstünden.

“HAYAT ELBETTE HAKKIMDIR! ” desin, dünya “DEĞİL! ” derken-